سبت سلمی بصدغيها فادی   و روحی کل يوم لی ينادی
نگارا بر من بی‌دل ببخشای   و واصلنی علی رغم الاعادی
حبيبا در غم سودای عشقت   توکلنا علی رب العباد
امن انکرتنی عن عشق سلمی   تزاول آن روی نهکو بوادی
که همچون مت به بوتن دل و ای ره   غريق العشق فی بحر الوداد
به پی ماچان غرامت بسپريمن   غرت يک وی روشتی از امادی
غم اين دل بواتت خورد ناچار   و غر نه او بنی آنچت نشادی
دل حافظ شد اندر چين زلفت   بليل مظلم و الله هادی