صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری   به يادگار بمانی که بوی او داری
دلم که گوهر اسرار حسن و عشق در اوست   توان به دست تو دادن گرش نکو داری
در آن شمايل مطبوع هيچ نتوان گفت   جز اين قدر که رقيبان تندخو داری
نوای بلبلت ای گل کجا پسند افتد   که گوش و هوش به مرغان هرزه گو داری
به جرعه تو سرم مست گشت نوشت باد   خود از کدام خم است اين که در سبو داری
به سرکشی خود ای سرو جويبار مناز   که گر بدو رسی از شرم سر فروداری
دم از ممالک خوبی چو آفتاب زدن   تو را رسد که غلامان ماه رو داری
قبای حسن فروشی تو را برازد و بس   که همچو گل همه آيين رنگ و بو داری
ز کنج صومعه حافظ مجوی گوهر عشق   قدم برون نه اگر ميل جست و جو داری