| به ملازمان سلطان که رساند اين دعا را | که به شکر پادشاهی ز نظر مران گدا را | |
| ز رقيب ديوسيرت به خدای خود پناهم | مگر آن شهاب ثاقب مددی دهد خدا را | |
| مژه سياهت ار کرد به خون ما اشارت | ز فريب او بينديش و غلط مکن نگارا | |
| دل عالمی بسوزی چو عذار برفروزی | تو از اين چه سود داری که نمیکنی مدارا | |
| همه شب در اين اميدم که نسيم صبحگاهی | به پيام آشنايان بنوازد آشنا را | |
| چه قيامت است جانا که به عاشقان نمودی | دل و جان فدای رويت بنما عذار ما را | |
| به خدا که جرعهای ده تو به حافظ سحرخيز | که دعای صبحگاهی اثری کند شما را |
| دل میرود ز دستم صاحب دلان خدا را | دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا | |
| کشتی شکستگانيم ای باد شرطه برخيز | باشد که بازبينيم ديدار آشنا را | |
| ده روزه مهر گردون افسانه است و افسون | نيکی به جای ياران فرصت شمار يارا | |
| در حلقه گل و مل خوش خواند دوش بلبل | هات الصبوح هبوا يا ايها السکارا | |
| ای صاحب کرامت شکرانه سلامت | روزی تفقدی کن درويش بینوا را | |
| آسايش دو گيتی تفسير اين دو حرف است | با دوستان مروت با دشمنان مدارا | |
| در کوی نيک نامی ما را گذر ندادند | گر تو نمیپسندی تغيير کن قضا را | |
| آن تلخ وش که صوفی ام الخباثش خواند | اشهی لنا و احلی من قبله العذارا | |
| هنگام تنگدستی در عيش کوش و مستی | کاين کيميای هستی قارون کند گدا را | |
| سرکش مشو که چون شمع از غيرتت بسوزد | دلبر که در کف او موم است سنگ خارا | |
| آيينه سکندر جام می است بنگر | تا بر تو عرضه دارد احوال ملک دارا | |
| خوبان پارسی گو بخشندگان عمرند | ساقی بده بشارت رندان پارسا را | |
| حافظ به خود نپوشيد اين خرقه می آلود | ای شيخ پاکدامن معذور دار ما را |
| صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را | که سر به کوه و بيابان تو دادهای ما را | |
| شکرفروش که عمرش دراز باد چرا | تفقدی نکند طوطی شکرخا را | |
| غرور حسنت اجازت مگر نداد ای گل | که پرسشی نکنی عندليب شيدا را | |
| به خلق و لطف توان کرد صيد اهل نظر | به بند و دام نگيرند مرغ دانا را | |
| ندانم از چه سبب رنگ آشنايی نيست | سهی قدان سيه چشم ماه سيما را | |
| چو با حبيب نشينی و باده پيمايی | به ياد دار محبان بادپيما را | |
| جز اين قدر نتوان گفت در جمال تو عيب | که وضع مهر و وفا نيست روی زيبا را | |
| در آسمان نه عجب گر به گفته حافظ | سرود زهره به رقص آورد مسيحا را |
| اگر آن ترک شيرازی به دست آرد دل ما را | به خال هندويش بخشم سمرقند و بخارا را | |
| بده ساقی می باقی که در جنت نخواهی يافت | کنار آب رکن آباد و گلگشت مصلا را | |
| فغان کاين لوليان شوخ شيرين کار شهرآشوب | چنان بردند صبر از دل که ترکان خوان يغما را | |
| ز عشق ناتمام ما جمال يار مستغنی است | به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زيبا را | |
| من از آن حسن روزافزون که يوسف داشت دانستم | که عشق از پرده عصمت برون آرد زليخا را | |
| اگر دشنام فرمايی و گر نفرين دعا گويم | جواب تلخ میزيبد لب لعل شکرخا را | |
| نصيحت گوش کن جانا که از جان دوستتر دارند | جوانان سعادتمند پند پير دانا را | |
| حديث از مطرب و می گو و راز دهر کمتر جو | که کس نگشود و نگشايد به حکمت اين معما را | |
| غزل گفتی و در سفتی بيا و خوش بخوان حافظ | که بر نظم تو افشاند فلک عقد ثريا را |
| صلاح کار کجا و من خراب کجا | ببين تفاوت ره کز کجاست تا به کجا | |
| دلم ز صومعه بگرفت و خرقه سالوس | کجاست دير مغان و شراب ناب کجا | |
| چه نسبت است به رندی صلاح و تقوا را | سماع وعظ کجا نغمه رباب کجا | |
| ز روی دوست دل دشمنان چه دريابد | چراغ مرده کجا شمع آفتاب کجا | |
| چو کحل بينش ما خاک آستان شماست | کجا رويم بفرما از اين جناب کجا | |
| مبين به سيب زنخدان که چاه در راه است | کجا همیروی ای دل بدين شتاب کجا | |
| بشد که ياد خوشش باد روزگار وصال | خود آن کرشمه کجا رفت و آن عتاب کجا | |
| قرار و خواب ز حافظ طمع مدار ای دوست | قرار چيست صبوری کدام و خواب کجا |
| الا يا ايها الساقی ادر کاسا و ناولها | که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها | |
| به بوی نافهای کاخر صبا زان طره بگشايد | ز تاب جعد مشکينش چه خون افتاد در دلها | |
| مرا در منزل جانان چه امن عيش چون هر دم | جرس فرياد میدارد که بربنديد محملها | |
| به می سجاده رنگين کن گرت پير مغان گويد | که سالک بیخبر نبود ز راه و رسم منزلها | |
| شب تاريک و بيم موج و گردابی چنين هايل | کجا دانند حال ما سبکباران ساحلها | |
| همه کارم ز خود کامی به بدنامی کشيد آخر | نهان کی ماند آن رازی کز او سازند محفلها | |
| حضوری گر همیخواهی از او غايب مشو حافظ | متی ما تلق من تهوی دع الدنيا و اهملها |